http://i12.tinypic.com/6c7t4c4.jpg

یان یارالی اورییم یان

پرده ی دوم : جلوی روم یه کاغذ به ابعاد یک متر در سی سانت هست که چند صد تا خط از این ور تا اونور رفتن. باید بیشتر از هزار تا عدد از همین یه وجب جا بدست بیارم .خدا به داد چشام برسه.

پرده ی اول (مطمیناْ قبل از پرده ی دوم میشه):

- استاد، نمیشه پروژه رو با کامپیوتر انجام بدیم؟

- نه آقا،.... (فقط با دست)!!

(مثلاْ عصر تکنولوژیه!)

*پرده ی سوم :

- استاد : آقا با آبروی دانشگاه بازی نکن آقا، آقا ....،آقا ...، آقا ....،....

- من : استاد من اینجوری نیستم. من می دونم توان دیمانسیون ممان اینرسی چهاره، و سه یا دو نیست.

قابل توجه (استاد از یه جای دیگه دلش پر بود، همه رو ظرف مدت ۲۰ دقیقه سر من خالی کرد!)

پرده ی چهارم :

( ای بر ...)

ـ آقا، اینجا اشکال داره، ایجا هم همینطور....

- استاد اینجا نقطه اجباریه، هیچ راه حل دیگه ای نداره.... ( واقعاْ هم نداره)

- نه آقا،..... برو بیرون...

پرده ی پنجم ( نیم ساعت بعد ازز پرده ی چهارم،  پروژه ی قبلی دستم، بدون تغییر ) :

استاد بدون اینکه دقت بکنه پروژه رو تایید میکنه. انگار نه انگار که من همون کسی هستم که نیم ساعت قبل از دفترش انداختم بیرون!!!!!!!!!!

* : پرده ی سوم به علت خشونت زیاد تقریباْ نوشته نشد!

پ.ن.۱: با این استاد( معروف به اکبر سبیل ) پرده های مشترک زیادی داشتم که برای جلوگیری از تکرار و تطویل ذکر نکردم.

پ.ن.۲: کی میگه عمران هتله؟! بیاد یه پروژه با این برداره!! ( البته در شرایطی خاص - مثل اینکه دانشجو دختر باشه** و یا باباتون شهردار منطقه ی فلان باشه- جریان فرق میکنه!)

درخواست : دعا کنید من با یه ۱۰ این پروژه رو پاس کنم قبل از اینکه زندگیم به فنا بره.

** دلم نمی خواد به کسی بر بخوره ولی من دل پر خونی از این مورد دارم. (برای بعد)

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کنماییم و موج سودا شب تا به روز تنهااز من گریز تا تو هم در بلا نیفتیماییم و آب دیده در کنج غم خزیدهخیره کشی است ما را دارد دلی چو خارابر شاه خوبرویان واجب وفا نباشددردی است غیر مردن آن را دوا نباشددر خواب دوش پیری در کوی عشق دیدمگر اژدهاست بر ره عشقی است چون زمردبس کن که بیخودم من ور تو هنرفزایی

ترک من خراب شب گرد مبتلا کنخواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کنبگزین ره سلامت ترک ره بلا کنبر آب دیده ما صد جای آسیا کنبکشد کسش نگوید تدبیر خونبها کنای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کنپس من چگونه گویم کاین درد را دوا کنبا دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کناز برق این زمرد هی دفع اژدها کنتاریخ بوعلی گو تنبیه بوالعلا کن

recent.ir