یکروز از خواب پا می شی میبینی رفتی به باد

هیچ کس دور و برت نیست همه رو بردی زیاد

چند تا موی دیگه ات سفید شد ای مرد بی اساس

جشن تولد تو باز مجلس عزاس

بریدی از اساس

قوز پشتت بیشتر شد

شونه هات افتاده تر

پیرامونت و ببین با دقت می سوزن خشک وتر

می سوزن خشک و تر

می سوزن خشک و تر

اینکه زاده ی آسیایی رو میگن جبر جغرافیایی

اینکه لنگ در هوایی صبحونه ات شده سیگار و چایی

ای عرش کبریایی چیه پس تو سرت؟

کی با ما را می آیی جون مادرت

اینکه دستات و روی سر می ذارن

اینکه باهات هیچ کاری ندارن

اینکه تو بازیشون راهت نمی دن

اینکه سر به سرت می ذارن

اینکه زاده ی آسیایی رو میگن جبر جغرافیایی

اینکه لنگ در هوایی صبحونه ات شده سیگار و چایی

اولین بار آهنگ ترش و شیرینش رو شنیدم و صداش برام جالب بود.دومین بار تو وبلاگ مهدی شعر گیسو رو خوندم مشتاق شنیدن آهنگهاش بودم تا اینکه مدتی پیش چند تا از آهنگهاش رو شنیدم که شعر این آهنگ برام جالب بود. متن این شعر رو از پیچ سوم برداشتم.

آهنگ رو سر بنه به بالین از محسن نامجو رو میتونید از اینجا دانلود کنید.

<<حرفی برای گفتن.(حتی یه سلام). که باقی موند البته اگه وجود داشته باشه.>>

چند ساعتی بیشتر طول نکشید که نتیجه گرفتم اشتباه کردم.

دوباره میخواستم بنویسم از حرفا  از کارا  از نگاهها .... که باقی موندن . ترسیدم از اینکه اشتباه کرده باشم و هنوز هم می ترسم.

ننوشتم و نگفتم.

تنها حسی که دارم : سردرگمی  ...

در رادیو، مصاحبه ای پخش می شد راجع به مبازره با بدحجابی مردان و زنان! مشخص است که همه موافق بودند و حمایت می کردند. تا بالاخره نوبت مردی رسید که در این جریانات گرفتار آمده بود و به جرم بدحجابی ماشینش برای چند روز توقیف بود (برای گرفتن خلافی و پرداخت جریمه ها و اجاره پارکینگ و ...). وی تنها جمله ای که گفت این بود که "لطفاً کاری کنید که ماشین ها را بتوان زودتر بازپس گرفت. چون ما ماشین ها را احتیاج داریم"!

یاد حکایتی قدیمی افتادم اندر باب ظلم پذیری مردم ما که (یکی از روایتهای) آن را اینجا با کمی سانسور می خوانیم:

می گویند در روزگارهای قدیم، شاهی بود که وزیر دانشمندی داشت. هزینه دربار زیاد بود و وزیر پیشنهاد افزایش مالیاتها را داد. شاه می ترسید که چنین کاری موجب شورش مردم شود. اما وزیر معتقد بود که مردم اهل شورش نیستند. برای اثبات ادعا آزمایشی ترتیب داده شد.

گفتند هرکس که از دروازه های شهر عبور می کند، باید یک سکه طلا پرداخت کند.
خبری نشد. مردم می پرداختند و می رفتند.
تعداد سکه ها را به دو سکه، سه سکه و در نهایت ده سکه افزایش دادند.
خبری نشد. مردم همچنان می پرداختند و میرفتند.

تصمیم گرفتند آزمایش را تغییر دهند. گفتند کسانی بر دروازه بایستند و هر کسی که از دروازه می گذشت، یک بار مورد تجاوز قرار بگیرد.
شاه و وزیر منتظر نتیجه بودند اما باز هم صدای اعتراضی بلند نشد. تا این که سربازان روزی گفتند: اعلیحضرتا! مردی به شکایت آمده است! شاه و وزیر با هیجان گفتند مرد را بیاورید. مرد آمد. با لکنت و سختی گفت:
" اعلللی حضرتتتتا! خواستم تقاضا کننننم تعداد تجاوز کنندگان در ددددروازه ها را افزایش ددددهید تا مردم اینگوننننننه در صفهای طویللللللل ناسیتندددد"!

***

راست می گویند که افسانه های هر ملتی از واقعیت های تاریخی آن ملت واقعی ترند!

پ.ن. :ایمیلی از طرف مهدی بدستم رسید که به نوعی مرتبط با موضوعی هست که برام این روزها بیشتر از همیشه مطرح بوده و به همین خاطر این متن رو اینجا قرار دادم.

انگار چیزی نمی تونه جلوش رو بگیره.

 گهگاه قل خوردنش بد نیست ولی ...

اگه این فکر و خیال رو نداشتم شاید زندگیم خیلی متفاوت می شد.

 اگه کمتر می شد  کی می دونه چی می شد!؟! زندگیم بهتر از این بود یا بدتر ...

.........

الا  |||||| لای لای ||| تاق

دینگ درررررررررررررررررررررررررینگ

خ‌خ‌خ‌خ‌خ خر پف.

حرفی برای گفتن.(حتی یه سلام). که باقی موند البته اگه وجود داشته باشه.

سر راهم متوجه کسی شدم که داشت با دو تا عصای زیر بغل به آرومی و به سختی حرکت می‌کرد...

انگار یه پارچ آب یخ روم خالی کرده باشن...

 سرعتم کم شد...

تا موقع رسیدن به کلاس با خودم به دو چیز فکر می کردم

 ((لطف و حکمتش)).

هر آنکه ایزدش این هر چهار روزی کرد    سزد که شاد زید  شادمان  و غم نخورد

رودکی

لامارتین

توی ذهنم همه چیز انگار به هم ریخته بود . هیچ چیز سر جاش نبود یا اینکه بود و من نمی تونستم  پیداش کنم...

به هر چیزی یه نگاهی می کردم و می گذاشتمش کنار. چیزی نبود که بتونم روش تمرکز کنم یا چیزی که توجهم رو به خودش جلب کنه...

از اون شب فقط آخرین جمله از یکی از شعر های سهراب رو  به خاطر دارم؛

"دهان گلخانه ی فکر است".

روز های بعد هر چی دنبال اون شعر گشتم پیداش نکردم ...

مدتی میشد که کمی درگیر بودم و فرصت انجام خیلی از کارها رو نمی کردم. این وضع تقریباً از دی روز داره بهتر میشه...

سهراب سپهری