ولی حقیقت رو هرگز....

هليا!

 براي دوست داشتن هر نفس زندگي، دوست داشتن هر دم مرگ را بياموز

و براي ساختن هر چيز نو، ‌خراب كردن هر چيز كهنه را

                                                             و براي عاشق بودن، عاشق مرگ بودن را.

برگرفته از" بار دیگر شهری که دوست میدارم "

                                                                 نادر ابراهیمی

یک، دو .....  یا بیشتر

   یا که نیست فاصله ای و من مانده ام در توهم

                             ای کاش می دانستم...

پيش مي رويم و پيش... در سختي ها در شادي ها فرياد مي زنيم:

تا به آنچه از دست مي دهيد اندوهتان فرانگيرد و

به آن چه اعطايتان مي کنيم، سرخوش نشويد

که خداوند هيچ خود ستاي مغروري را دوست ندارد.

  با اجازه ی قبلی از مهدی این متن رو از وبلاگش برداشتم.                                                             

در طول چند روز اخیر دو بار به همراه دوستان -البته هر بار جمعی تقریباً متفاوت که مهدی و من در هر دو جمع حاضر بودیم - به کوهی در اطراف میانه رفتیم به اسم گچیلیک.

این کوه از رشته کوه قافلانکوه محسوب میشود، این کوهها هم در محل اتصال رشته کوههای زاگرس و البرز قرار دارند و در قسمت جنوب شرقی میانه قرار گرفتند. قسمتی از عکسها رو در فوتوبلاگم قرار دادم.

تو این ایام تعطیلات کتابی خوندم به اسم دالان بهشت،

 رمانی بود با محوریت دختری به اسم مهناز و داستان شرح اتفاقاتی هستند که برای مهناز می افتند.این اتفاقات از سن 16 سالگی شروع میشن که او دختری بی تجربه و از خیلی لحاظ  خام محسوب میشه، محمد پسر همسایه که از خیلی جهات در سن خودش-20سالگی- پسر ایده آل و پخته ای محسوب میشه، علاقه ی زیادی به مهناز داره ....با رضایت هر دو خانواده با هم عقد می کنن.... 

در کل داستان در رابطه تغییراتی که در زندگی و شخصیت مهناز پیش میاد. اینجا بهانه ی شروع این تغییرات،  نسبتاً سنگینه و موضوعات و اتفاقات زیادی پیش میاد که  باعث رشد شخصیتی و درونی مهناز میشه ....

به قول پدرم یشه از رمان ها و کتاب ها درس زندگی گرفت.موضوع خوب انتخاب شده بود؛ چیزی که تونستم بیشتر ازش استفاده کنم تجربه هایی بود که شخصیت های داستان بدست می آوردند و نتیجه گیری هایی که جای جای کتاب آمده بود؛ گرچه نباید این نتیجه گیریها را صد در صد و بدون فکر قبول کنیم ولی قابل استفاده است.

اشکال اصلی کتاب به نظر من اینه که داستان خیلی کند پیش میره و خیلی بیشتر از جزییات مورد نیاز در کتاب آورده شده و می تونم بگم که اولین کتابی بود که براحتی ازخیر بعضی پاراگراف ها و یا حتی صفحات می گذشتم، بدون اینکه نگران این باشم که ممکن قسمتی از داستان رو ازدست بدم؛ موردی که به نظرم روی همین موضوع هم میتونه صحه بگذاره، 450 صفحه ی کتاب که به نظرم زیاد و میشد همین موضوع رو در 200 یا 250 صفحه نوشت، البته دوباره ذکر می کنم که تمام اینها نظرات شخصی من هستند.

در کل من این کتاب رو برای خوندن به کسی توصیه نمی کنم، مگر در شرایطی که احساس کنم براش لازمه. کسانی هم که حوصله ی خوندن کتابهای کمی پر صفحه را ندارند این کتاب رو نخونن. من قسمتهایی از متن کتاب رو اینجا آوردم؛ که اکثراً نتیجه گیری هایی هستند که نویسنده از طرف مهناز گرفته و به نظرم قابل استفاده ترین قسمتها هستند.

هر که هوایی نپخت یا که به فراقی نسوخت / آخر عمر از جهان چو برود خام رفت

حالا بعد از سالها فهمیده ام؛ حس دوست داشتن، حس عاطفی و کشش روحی، حس تعلق خاطر که بدون هیچ گونه رنگی از شهوت و خواست های جسمی باشد، قشنگترین حس های دنیاست. حسی مقدس است و شیرین که اگر کسی فقط یکبار در زندگی اش تجربه کند، تازه می فهمد منظور خداوند از عشق و مهر ومحبت چیست.1

وقتی آدم از درون راضی و خوشحال است، وقتی قلبش گرم و دلش شاد است احساس می کند همه چیز زیباست و همه خوشبختند. بر عکس مواقعی که از درون تکیده و غمگین و درمانده است، قشنگترین منظره های دنیا برایش تیره و تار است و رنگ غم دارد، چون خودش دلش گرفته ، فکر میکند همه غمگینند. این هم یکی ازاشتباههای همیشگی بشر است که همه چیز را قیاس به نفس می کند.2

....صرف خواستن چیزی، بدون دانستن چرای آن، آدم را گمراه می کند. من بدون اینکه نیاز به خواستن و داشتن را حس کنم، بدون فکر و تعلق و به آسانی محمد را در کنار خود دیدم و شاید همین باعث درجا زدن ذهن خام من می شد. چون تشنگی و نیاز را نمی شناختم، نیاز به دوست داشتن و عشق، نیاز به حامی و همفکر، نیاز به پناه و همراه و نیاز به امنیت خاطر. من بی زحمت صاحب گنجی بودم که نمی دانستم باید با آن چه کنم؟! چطور حفظش کنم یا از آن بهره ببرم و بدبختانه آنقدر به تملکش مطمئن بودم که لزومی هم برای تقلا کردن و نگهداری اش نمی دیدم.3

 و من سالها بعد فهمیدم که همه چیز در این دنیا فراموش می شود، تغییر می کند و از بین می رود، غیر از تسلط شیرین جان ئ روح آدم ها بر یکدیگر. اثری که از این سلطه بر جان دیگری باقی می ماند، تغییر ناپذیر و پایدار است، اما به شرطی که این اثر زاییده ی عشق و محبت واقعی باشد، نه آ نچه دیگران به غلط نامش را عشق می گذارند. عشق تماس مستقیم دو روح است که، بین تمام ارواح عالم همدیگر را می شناسند و در هم حل می شوند..... 4

نظام این دنیا بر پایه ی درک و فهم و شعور بنا شده است و برپاست؛ عدم درک و فهم و بی شعوری و کم عقلی در  هر مرحله ای از زندگی، از معمولی ترین روابط گرفته تا عشق های آتشین و ریشه دار، اگر مستمر و دایمی بشود، قاتل رابطه و عشق و دوستی است....5

ارواح خوشبخت در این عالم آنهایی هستند که ستون هایی از مهر و عشق و تفاهم و درک و وابستگی عاطفی و کشش روحی مبنای رابطه شان است و در انتها وصل جسم به عنوان سقف آن بنا می شود.غیر از آن و اگر از سقف بخواهی شروع کنی به جز سرگشتگی و دلزدگی و گمراهی، که آدم ها را به بیراهه می اندازد و خسته و افسرده، حیران و درمانده به حال  خودشان می گذارد، حاصلی ندارد.6

بعضی آدم ها عشق و دوست داشتن را افساری به گردن طرف مقابل می بینند و این بدترین نوع دوست داشتن است، شناعتی واضح که تقدس عشق ر آلود می کند و به ذلالت می کشاند.

عشق همرام شدن از روی تمایل است، سر به راه دوست گذاشتن از فرط نیاز برای فدا شدن است، نه دامی برای به اسرت کشیاندن و نه غل و زنجیری به پای آزادی و پرواز. عشق باید بال پرواز باشد برای گذران زندگی، نه شکستن بال دیگری که مرغ خانگی پر و بال شکسته ای باشد، اسیر در دام.7

اما زندگی معطل درماندگی های ما نیست، می گذرد و در گذز روزها بزرترین مصیبت ها از تو دور می شوند و متعلق به گذشته. تا هستی و نفس داری، مجبوری دوباره به زندگی برگردی، ببینی و بفهمی و تحمل کنی. درد از بین می رود؟ از عظمت مصیبت و فاجعه کم میشود؟

نه درد هست، مصیبت هست، ولی در درون تو، با تو و کنار تو، خمراهت می آید و تو به آن عادت می کنی. درد جزئ لاینفک زندگی است، فرار از آن فرار از زندگی است که امکان ندارد.8

....و من به مرور در گذر زمان و آشنا شدن با سرگذشت آدم ها به این نتیجه میرسیدم که تمام زندگی مثل داستان است. داستان های جورواجور، بعضی پر فراز و نشیب، بعضی آرام و درگیر سکون و روزمرگی و بعضی مثل خواب های آشفته و پریشان. ولی آنچه مسلم است، در تمام زندگی ها یک چیز با شدت و ضعف هست و آن، فرسایش و رنج است که جزئ لاینفک تمام زندگی هاست و برخورد آدم ها با این جزئ همیشگی، متفاوت است.بعضی دوست دارند خودشان قهرمان داستان زندگیشان باشند. آنها آدم های موفقی هستند که به هر قیمتی، داستان را مطابق میلشان عوض می کنند و جلو می روند. رنج می کشند، اما از آن مثل صیقل روح استفاده می کنند، نه وزنه ای به پا برای جا زدن. ولی  بعضی ها ترجیح میدهند که سیاهی لشکر داستان زندگیشان باشند. برای همین در مسیر زندگی، جابجا، قهرمانه ای مختلف پیدا می شوند و زندگی آنها را نقش می زنند و معلوم است که وقتی آدم سیاهی لشکر باشد، باید به فرمان قهرمانها گردن بنهد و تسلیم شرایط باشد و همین باعث می شود که مرارت و رنج اینها بیش از دیگران باشد.

و به این نتیجه میرسیدم که اگر آدم ها، تمام سعی اشان را بکنند که به جای سیاهی لشکر، قهرمان اصلی زندگیشان باشند، تمام داستان ها، اگرچه با سختی و رنج و فراز و نشیب، اما بدون شک پایانی دلنشین خواهد داشت که کمترین حسن آن این است که دیگر آدم از خودش گله ای ندارد.9

خیلی ها هم میخندن فقط برای اینکه گریه نکرده باشن.

بعد از این دست من و زلف چو زنجیر نگار/ چند و چند از پی کام دل دیوانه روم

گر از این منزل ویران به سوی خانه روم / دگر آنجا که روم عاقل و فرزانه روم

زین سفر گر به سلامت به وطن باز رسم/ نذر کردم کخ خم از راه به میخانه روم

تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک/ به در صومعه با بربط و پیمانه روم

گر ببینم خم ابروی چو محرابش باز / سجده ی شکر کنم وز پی شکرانه روم 10

این منم، خوشبختترین زن دنیا، که در تاریک و روشنجاده ای که به آسمان وصل می شود، در حالی که احساس میکنم خود بهشت را در کنار دارم، به همراه نیمه ی دیگر وجودم به دالان بهشت میروم.

ارزش وصل نداند مگر آزرده ی هجر / مانده آسوده بخسبد چو به منزل رسد 11

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

1-صفحات 28 و 29، 2-صفحه ی 29، 3- صفحه ی 77، 4- صفحه ی 102، 5- صفحات 150و 151، 6- صفحه ی 210،7- صفحه ی 227، 8- صفحات 326 و 327، 9- صفحه ی 334، 10- صفحه ی326،   11- صفحه ی448.

با هر منطقی که بخوایم در مورد آثار باستانی فکر کنیم، فکر نمیکنم بشه دلیلی برای اینکه برای اونها رو بخوایم از بین ببریم نمی بینم. این آثار نشانه های باقیمانده از فرهنگ گذشته ی ما محسوب میشن، فرهنگی که متاسفانه مدتهاست توجه درستی بهش نمیشه....

مدتهاست که بحث آبگیری سد سیوند مطرح شده که جداً مایه ی تاسفه.....

این نوشته رو در jeybiss دیدم، از بابت صحت متن مطمئن نیستم ولی به هر حال یه تلنگره برای ما....

ای آدمی‌زاد، هر که باشی و از هر جا که بیایی،
و از آن ِهر زمانی که باشی،
زیرا می‌دانم خواهی آمد،
من کورشم،
که برای پارسیان این کشور پهناور را ساخته‌ام،
پس به این مشت خاک،
که تن مرا پوشانده، رشگ مبر

هر کس آرامگاه مرا ویران کند
اهورامزدا او را نابود کند

(سنگ نوشته ای از کورش بزرگ در پاسارگاد)

ممنون از مهدی که من رو به آرزو بازی دعوت کرد. از ته دل آرزو میکنم که سال خوبی برای دوستام و من هم در کنار دوستام داشته باشم....

خیلی امیدوارم  به اینکه امسال سال خوبی باشه و خبرای خوب زود به زود بشنوم.... انشاا... همینطور هم میشه.

هزار و سیصد و هشتاد و شش سال خوک است. بالاخره سگ با تمام دلهره ها و اضطراب ها و بی اعتمادیش سال را به پایان رساند و برای یک استراحت طولانی دوازده ساله ما را ترک کرد تا فرصت پیدا کنیم نفس راحتی بکشیم. بر مبنای گاه شماری های شرقی سال ۱۳۸۶ و سال ۲۰۰۷ سال خوک است.
هرچه نگرانی در سال های قبل بود در سال خوک جایش را به آرامش و شادی و راحتی می دهد.
تقسیم دوازده تایی فقط مختص ماه های سال نیست، بلکه چینی ها و اصولا اهل نجوم هم سال ها را به دوره های دوازده تایی تقسیم می کنند که هر کدام را با نماد یک حیوان مشخص می کنند: این نمادها عبارتند از موش، گاو، ببر، گربه که در سال‌های مصری خرگوش نام گرفته است، اژدها، مار، اسب، بز، میمون، خروس، سگ و خوک .
خوک آخرین حلقه دوازده گانه سال هاست و در بطن خود زندگی دوباره با تمام شور و شرش را دارد. از نظر طالع بینی چینی سال خوک بهترین سال برای تمام مردم دنیاست چون در این سال کار فراوان برای همه وجود دارد و گردش پول عادلانه خواهد بود. خوک، سالی که از دست گرفتاری های سیاسی و اداری می توان نفس راحتی کشید. این سال برای روشنفکران و اهل حساب و کتاب به یک اندازه خوب است و به همین خاطر سال تعادل و تناسب به شمار می‌رود.
از بدی های سال خوک این است که افراد از هم دیگر تقاضای کمک کمتری می کنند و احتمالا آسیب بیشتری می بینند.
در میان افراد سرشناس متولد سال خوک می‌توان از میلیاردهای سرشناسی چون راکفلر و فورد اول نام برد.
از اهل قلم و فرهنگ فدريکو گارسیا لورکا شاعر اسپانیایی که به دست فاشیست های طرفدار ژنرال فرانکو کشته شد در سال خوک متولد شده است.
هانری هشتم و بیسمارک صدراعظم آلمان متولدین بدنام سال خوک اند.
دیگر متولدین سرشناس سال خوک پاسکال، مادام مانتنون و لوکوز بوزیه هستند.

 گرچه زیاد به حرفها و نتیجه گیریهایی که مربوط به طالع بینی میشه اعتقاد ندارم ولی بیشتر به خاطر علت نامگذاری سالها این مطلب رو که در کالج پارک دیدم اینجا گذاشتم.

این عکس، نمکدونی روی میز.....

برام جالب اومد، این عکس رو سال پیش خوابگاه گرفتم و به نوعی برام عامل یادآوری سال سوم و خاطرات خوابگاه محسوب میشه...